Rezolucije zaslužuju građanski status

Datum objave: 10 Nov 2020
Vijesti

Dana 09.11.2020. u organizaciji Muftijstva banjalučkog i Instituta za islamsku tradiciju Bošnjaka, održana je tribina pod nazivom “Tribina o muslimanskim rezolucijama 1941. godine“ u prostorijama medrese „Reis Ibrahim-ef. Maglajlić.“ Učešće na tribini su uzeli istaknuti predavači: mr. Nusret-ef. Abdibegović, muftija banjalučki, dr. Ferid Dautović, direktor Instituta za islamsku tradiciju Bošnjaka, dr. Amir Duranović, profesor Filozofskog fakulteta u Sarajevu, i dr. Elvir Duranović, naučni saradnik Instituta za islamsku tradiciju Bošnjaka. U svom obraćanju muftija Abdibegović je rekao:“

REZOLUCIJE ZASLUŽUJU GRAĐANSKI STATUS

Današnjim govorima o Rezoluciji banjalučkih muslimana, usvojene u Ferhat-pašinoj džamiji 12. novembra 1941. godine, ovaj civilizacijski čin, u porobljenoj Evropi, želimo otrgnuti od zaborava, te podsjetiti širu javnost na vrijeme i period njena nastanka. Fašizam se kao kuga širio Evropom.

Tek u potpunom sagledavanju uslova i okolnosti nastajanja Rezolucije, može se razumjeti značaj, važnost, hrabrost i odlučnost banjalučkih muslimana- Bošnjaka, da kroz jasan i rezolutan stav ukažu na nasilje, zvjerstva, nepravdu, te naglase potrebu zaštite Srba, Jevreja, Roma, kao njihovih komšija i sugrađana, čija se imovina pljačkala, otimala, palila, a oni progonjeni, ubijani, odvođeni u logore, samo zbog njihovog vjerskog, etničkog i nacionalnog identiteta. Potpisnici su prvu Rezoluciju poslali u Zagreb.

Sa današnje vremenske distance, moglo bi se kazati da je Rezolucija u to vrijeme dala značajan doprinos razvoju međuvjerskog i međunacionalnog povjerenja u ovom gradu, te da je mobilisala snage u pružanju otpora u borbi protiv nadolazećeg fašizma. Ojačao je antifašistčki otpor, pokret i vrijednosti koje je on nosio i sadržavao u sebi.

Rezolucija je također potvrdila zavidan nivo svijesti i društvenu razinu o poštivanju drugog i drugačijeg, te njegovo pravo na život i slobodu. Ona je poslala jasan znak i potvrdila izrečeni stav o visokom stepenu solidarnosti, koja je vladala i bila prisutna u društvu, kao i neprekidni osjećaj empatije za nedužno ugrožene, potlačene, progonjene i deportovane u logor.

Historičari su zabilježili i dali konkretne naznake i popis imena potpisnika, njih 69-81, no, sa sociološkog, politološkog, pravnog, društvenog, humanitarnog i javnog aspekta Rezolucija nije dobila naučnu valorizaciju niti društevni, građanski status. Mi živući i nadolazeće generacije moramo respektirati ovaj odvažni čin.

Stavljajući svoj potpis na Rezoluciju, treba znati da su se potpisnici po automatizmu, zbog stanja i ambijenta u kome su se nalazili i živjeli, žrtvovali i izložili progonu, likvidacijama, odvođeni su u logor, a svoje porodice su izložili različitim vrstama uznemiravanja, maltretiranja, šikaniranja i oduzimanja imovine.

Nama je dostupna jedna banjalučka rezolucija, no, u ozbiljnim krugovima se govori o postojanju druge, odnosno pisma kojeg su iz Banja Luke poslali direktno u Rim sa istom ili sličnom tematikom jer očito da prva Rezolucija nije urodila plodom. Očekivati je od naučnih krugova da se i ovom pitanju značajnije posveti.

Žalimo što zbog pandemije kovida-19 nismo bili u mogućnosti održati Naučnu konferenciju, nadamo se da ćemo to, Božijom pomoći, realizirati u narednoj godini. Zahvaljujem Institutu za islamsku tradiciju Bošnjaka i učesnicima ovogodišnje Tribine o Rezoluciji banjalučkih muslimana.“